• Ou Ming
  • Thursday, June 15, 2006

    Ρομαντισμός (if this is the right word)















    Εδώ το καλοκαίρι ουσιαστικά μόλις άρχισε οπότε υπάρχει ακόμα καιρός για ένα μικρό απολογισμό του χειμώνα που πέρασε. Άλλωστε παρά την άνοιξη, ο χειμώνας υπήρχε πάντα κάπου μέσα στο σώμα.


    Όμως είναι κάπως δύσκολο. Μολονότι Ι have now turned the corner (because I have, havent I?), η απόσταση δε φαίνεται να λειαίνει τις αιχμηρές γωνίες, αλλά απλώς να τις βγάζει εκτός πεδίου όρασης. Τι ήταν τελικά αυτό που πονούσε τόσο; Και που έκοβε τα πόδια και την αναπνοή μαζί; Τι είναι πάντα; Σε τελική ανάλυση ερωτευόμαστε τον εαυτό μας μέσα από τα μάτια του άλλου και όχι τον άλλο πραγματικά; Πόσο κακό είναι αυτό; και είναι βλακεία να περιμένεις να γίνεις swept off your feet and be saved? Or spared? Αναλόγως πάντα με τη δύναμη που έχει ο φόβος μέσα σου.


    Παλιότερα πίστευα πως έφταιγε η μουσική, τα βιβλία, η βρωμο-ποίηση (ξέρεις, τα γνωστά του γυμνασίου (Smiths , Last night I dreamt, La vie sépare ceux qui s'aiment, κλπ κλπ), το όποιος αγαπάει, υποφέρει, οι ντέκαντεντ, πυροβολημένοι φίλοι και το celebration της μελαγχολίας. Βέβαια λειτουργεί κι ανάποδα: συναντάς κάτι νέο και ξάφνου σκέφτεσαι is this the dawn of new things? My heart is now open, today is where your book begins, the rest is still unwritten, blah blah. Ζώντας μέσα από στίχους. Όλη αυτή η ερμηνεία των πάντων που ενίοτε σε κάνει να ζεις τα πράγματα βαθύτερα αλλά ενίοτε και να μην τα ζεις καθόλου. Ή να μην τα ζεις πραγματικά… Επίσης είναι η αιτία να γράψεις ένα στερεοτυπικά κοριτσίστικο ποστ, με συναισθηματικές loose ends σαν και αυτό.


    Σαν σάουντρακ του χειμώνα λοιπόν και σαν note to self - άλλωστε η ιδέα πίσω από αυτό το μπλόγκι ήταν αρχικά (μετά μας παρέσυρε η τεμπελιά) μια άσκηση μνήμης, ένα να «μην ξεχάσω» - αυτό το κομμάτι της ΡΙΝΚ. Ίσως η πραγματικότητα να ήταν λιγότερο ροκ από ότι το τραγούδι σε συναίσθημα αλλά right on στους στίχους.


    Μετριάζοντας το ρομαντισμό, η πραγματικότητα μάλλον βρίσκεται πιο κοντά στους Trashcan SinatrasAll winter hibernating away but now the weight is lifting.

    Το πρώτο κομμάτι το αφιερώνω σε αυτόν στο αμάξι του οποίου το άκουσα για πρώτη φορά, το άλλο σε μένα. Ή μάλλον σε κανένα. 'Η μήπως θα έπρεπε σε μένα;

    Το κομμάτι … κομμάτια να γίνει… :-)


    Ιt doesn't matter anymore.

    6 Comments:

    Blogger Nick D said...

    "You've come a long way baby..."

    June 15, 2006 12:32 pm  
    Anonymous sage said...

    Ligo stexaxwrh h katakleida soy gia to xeimwna, xilaren, alla skepsoy autoys (h' auta) poy ksanagennioyntai apo tis staxtes toys... moy aresei poly auto to concept!

    Skepsoy epishs tis trelles diakopoyles poy mas perimenoyn (amnh, panagia moy!)

    Eksalloy, cheer up girl, giati:
    Now, what have you got to lose, you know
    You come from nothing, you’re going back to nothing,
    What have you lost?
    Nothing!
    Nothing will come from nothing, you know what I say?
    Cheep up, you old bugger, common give us a grin,
    There you are! See?

    June 15, 2006 12:42 pm  
    Anonymous Anonymous said...

    Ήρθε η ώρα για μια νέα αρχή, αισθάνομαι για σένα….Νίκησε το φόβο σου,προστάτεψε τον εαυτό σου!!! "ΠΕΡΑΣΤΙΚΟΣ"

    June 15, 2006 1:31 pm  
    Blogger αι δύο ορφαναί said...

    Καλαί, θα της πέσουν τα πιάτα της κυρίως!

    June 16, 2006 4:21 pm  
    Blogger Xilaren said...

    @nick d: :-)

    @sage: no need to cheer up, I am calm
    Διακοπούλες: ΝΑΙ!!!! (καινούριο μαγιό πήραμε;;; ;-)

    @ΠΕΡΑΣΤΙΚΟΣ: Νέα αρχή: ΝΑΙ! (να είσαι καλά)

    @αι δύο ορφαναί:LOL! (γαμάτο nickname btw!)

    June 18, 2006 12:57 pm  
    Anonymous Anonymous said...

    Και εσύ μπουμπού!!! ‘ΠΕΡΑΣΤΙΚΟΣ’

    June 18, 2006 7:20 pm  

    Post a Comment

    Links to this post:

    Create a Link

    << Home