• Ou Ming
  • Friday, September 07, 2007

    images (wk 36)

    Τα βράδια γυρνώ αργά, προχτές μετά από το παράπλευρο ξεκαθάρισμα (τόσα ξεκαθαρίσματα πια, έλεος) έβαλα Lastfm, το channel της Billie, και ένα άγνωστο τραγούδι σε μένα αλλά πολύ κατάλληλο για την περίπτωση (όπως πάντα) ακούστηκε πρώτο πρώτο.


    Αρχικά από ένα δίσκο με όνομα I wish I had you, ανακάλυψα τελικά πως το είχα στη συλλογή με όλους τους δίσκους της στην Columbia αλλά απλώς δεν το είχα προσέξει ποτέ. Οπότε ήρθε και με πρόσεξε αυτό.

    Με τον Τ. που μελετά τις διαταραχές του ύπνου, περπατάμε 3 ώρες Southbank-City και πίσω. Του λέω για το άρθρο που διάβασα στην εφημερίδα για εκείνη την οικογένεια στη Βενετία που πάσχει αιώνες τώρα από κάτι που ονόμασαν Fatal Familial Insomnia, μου εξηγεί καλύτερα τι είναι το prion, συζητάμε πώς όλα αυτά συνδέονται με τη σπογγώδη εγκεφαλοπάθεια, το Alzheimer, το Parkinson, άλλες εκφυλιστικές νόσους. Το έλεγε και στην εφημερίδα, το prion όντας πρωτείνη και όχι ιός, ουσιαστικά αλλάζει το πώς η ιατρική κοινότητα έβλεπε ως τώρα τις μορφές ζωής, ίσως να διαφοροποιήσει και τη θεωρία της εξέλιξης. Όλα είναι εξαιρετικά ενδιαφέροντα, το ήξερα πως έπρεπε να γίνω γιατρός. Σκέφτομαι τη Δ., τη μικρή μου βιολόγο (όταν τη σκέφτομαι για επιστημονικά θέματα, πάντα τα ωραία και μεγάλα, στρογγυλά της γράμματα μου έρχονται στο μυαλό) και αναρωτιέμαι τι γνώμη έχει αυτή για όλα αυτά. Δυστυχώς αυτές τις μέρες παίρνει τηλ. μόνο για να με τσεκάρει και να θάψουμε το ελληνικό δημόσιο/ πανεπιστήμιο/ σύμπαν. Πού χρόνος για πράιονς.

    Επηρεασμένη από τις συζητήσεις για διαταραχές του ύπνου, αποφασίζω επιτέλους να κόψω τον απογευματινό καφέ. Τον πίνω δηλαδή μέχρι τις 2.30 το αργότερο, στην προσπάθεια να κοιμάμαι κάπως καλύτερα. Η Αλ. κοροϊδεύει ως συνήθως (I’ll order for you. How do you want your camomile tea? Single or double?) αλλά δεν πτοούμαι. Το βράδυ της Τρίτης ξεράθηκα από τις 12, ξέχασα να βάλω ξυπνητήρι, δεν ξύπνησα από μόνη μου ως συνήθως κι έφτασα στη δουλειά το μεσημέρι. Θα ήθελα να ευχαριστήσω το χαμομήλι αλλά μάλλον η αιτία ήταν οι αυπνίες των 10 προηγούμενων ημερών.

    Την Πέμπτη διαβάζω τα καλλιτεχνικά του προηγούμενου Σαββάτου. Μικρό άρθρο της Φιόνα Σω για την εμπειρία της στην Επίδαυρο. Καλή ηθοποιός αλλά δεν μπορεί να γράψει, πρέπει να αγκομάχησε να τελειώσει αυτές τις 400 λέξεις. Παρόλα αυτά μαθαίνω πως η Επίδαυρος σα φυσικός χώρος την άφησε άναυδη, τα ελληνικά media και καλά λύσσαξαν με την προοπτική να ανεβεί μοντέρνο θέατρο εκεί (αλήθεια; Δε θυμάμαι να διάβασα τίποτα) ενώ αντιθέτως η ελληνίδα ηθοποιός που έπαιζε την Κλυταιμνήστρα (η Καραμπέτη, ε;) ήταν πολύ υποστηρικτική.

    Στο πάνω μέρος της σελίδας παρουσιάζουν κάθε Σάββατο το γραφείο κάποιου συγγραφέα, πάντα το χαζεύω με προσοχή, να δω πόσο μαζεμένο είναι, αν ταιριάζει στον τρόπο γραφής του, αντικείμενα κλπ αλλά αυτή τη φορά κολλάω στη θέα του παραθύρου. Την αναγνωρίζω, είναι τα τρία tower blocks του Shepherds Bush. Κάθε φορά λοιπόν που περνώ από το Thames water tower roundabout περνώ και κάτω από το γραφείο του Alain de Botton. Cool!

    Δίπλα μου στο λεωφορείο, το κινητό μίας ηλικιωμένης ρωσίδας χτυπάει εκκωφαντικά με τη μελωδία του careless whisper. Αργότερα στο ταχυδρομείο μία πολύ ηλικιωμένη Αγγλίδα, ντυμένη αλλοπρόσαλλα, στέκεται από πίσω μου και γουργουρίζει σα περιστέρι. Νιώθω λίγο αμήχανα αλλά μετά το συνηθίζω. Όταν φτάνει η σειρά μου, γυρίζω να την ξανακοιτάξω και καταλαβαίνω πως μιλάει στον εαυτό της, σχεδόν εγγαστρίμυθα.


    Τα τηλέφωνα χτυπάν και δε χτυπάν. Ποτέ δεν καταλάβαινα πώς μερικοί άνθρωποι δε σηκώνουν το τηλέφωνο τους ενώ το ακούν. Αν δε σε κυνηγάνε για χρέη, είναι απλώς αγένεια. Τώρα καταλαβαίνω πως απλώς μπορεί να μην έχεις το κουράγιο. Επίσης σκεπτόμενη τις συμβατικές υποχρεώσεις και τα λοιπά, συνειδητοποιώ πως τα πράγματα και τα συναισθήματα μπορούν να αλλάξουν από τη μία στιγμή στην άλλη, την ώρα που γράφεις ή αρθρώνεις μία λέξη,
    dans une tournure de phrase. Μερικοί το λένε αυτορρύθμιση. Εγώ νομίζω πως μάλλον πρόκειται για παρεξήγηση. Προθέσεων. Αλλά τώρα αυτά δε βγάζουν νόημα, ούτε και για μένα…


    Labels:

    10 Comments:

    Anonymous The Passenger said...

    Whoa! You've been busy I see.

    September 08, 2007 1:07 am  
    Blogger silent stelios said...

    Εισαι συχνα σε τετοια ενδοσκοπικη και υπεραναλυτικη διαθεση; : )
    Η βολτα διπλα στο ποταμι ειναι τοσο ομορφη-ειδικα με ακουστικα και ενα καφε στο χερι. Μεχρι τις 2.30 εστω...

    September 08, 2007 11:06 am  
    Blogger Aντώνης said...

    Insomnia is one of my dearest friends too...

    September 08, 2007 3:59 pm  
    Blogger WinterAcademy said...

    τα εγκληματα δε μου αρεσαν και δεν τα εβλεπα, εχω δει ομως δύο φορές εκείνη την καταπληκτική σκηνή που η καβογιάννη θέλει να πρωταγωνιστήσει σε τραγωδία, μόνο που δε μπορεί να βρει μία που να μην την εχει ανεβασει η καραμπέτη..

    αυτο θυμηθηκα μολις διαβασα το post σου, lol.

    September 09, 2007 8:35 am  
    Blogger Xilaren said...

    passenger, I have???

    ss (:-P), σχεδόν πάντα, χάλια, ε;

    αντώνη, όχι εντάξει, κακός ύπνος και κατά περιόδους. u can beat it :-)

    winter, ούτε εγώ τα έχω δει ποτέ αλλά χαχαχα!

    September 09, 2007 10:45 am  
    Blogger Μαρκησία του Ο. said...

    Τότε πρέπει να δεις ειδικά εκείνη τη σκηνή που η Καβογιάννη έχει πιάσει γκόμενο έναν καθηγητή πανεπιστημίου και για να μην του φανεί λαϊκιά, έχει βάλει να παίζουν κονσέρτα για πιάνο του Μπετόβεν και εκείνη κάθεται στο πιάνο και καλά ότι παίζει, την ώρα που αυτός χτυπάει το κουδούνι για να την πετύχει να παίζει δήθεν χωρίς να τον έχει πάρει χαμπάρι...και της λέει, "αυτό είναι Μπετόβεν! Α, και αυτό Λιστ!"
    κι αυτή απαντά: "ε, έπαιζα λίγο απο τα καλύτερα!"


    Βόλτα στο ποτάμι, απο τις πολύ αγαπημένες, με ακουστικά και χωρίς ομπρέλα...(την τελευταία φορά είχα κοντέψει βέβαια να απογειωθώ, αλλά άξιζε τον κόπο)

    :)

    September 09, 2007 4:43 pm  
    Blogger on_a_sunbeam said...

    φάση είναι θα περάσει που θα πάει, μια από τα ίδια και εδώ, μήπως είναι της ηλικίας, μήπως είναι ζωδιακό; :P

    September 11, 2007 11:25 am  
    Blogger Xilaren said...

    το ότι από αυτό το ποστ θα καταλήγαμε στα Εγκλήματα, ούτε που το φανταζόμουν! enough ppl! :-P

    sunbeam, και ηλικιακό και ζωδιακό και ας τα να παν!

    take care, you two

    September 11, 2007 1:57 pm  
    Blogger Ιφιμέδεια said...

    Πολύ ωραίο κείμενο xilaren!

    Πόσο θαυμάζω το ταλέντο σου να περνάνε μέσα από τις λέξεις σου τα αρώματα, τα ακούσματα, τα θεάματά σου μαζί με τις σκέψεις σου. Μέχρι και την κίνηση του κεφαλιού προς το γραφείο του Botton μεταδίδεις ωραία βρε θηρίο!

    Το ξέρω ότι ακούγεται σαν γελοία παραγγελιά, αλλά θα μου άρεσε να διαβάζω τέτοια κείμενά σου συχνότερα.

    September 13, 2007 10:29 am  
    Blogger Xilaren said...

    ifi, u r very sweet as always.

    happy to "see" you, again
    :-)

    September 13, 2007 12:26 pm  

    Post a Comment

    Links to this post:

    Create a Link

    << Home