bad milk

Σκεφτόμουν πάλι εκείνους τους ανθρώπους που σου απορροφούν ενίοτε όλη την ενέργεια. Δεν το θέλουν και δεν το θέλεις ούτε και εσύ αλλά κάτι οι συνθήκες, κάτι η μεγάλη αδυναμία που τους έχεις, μετά από λίγη συναναστροφή μαζί τους, αισθάνεσαι εξαντλημένος και κενός. Ίσως φταίει πως προσπαθείς πάρα πολύ να τους ακούσεις με προσοχή, ίσως το ότι ζητούν συνεχώς κάτι, το σίγουρο είναι πως μετά από οποιαδήποτε συναλλαγή μαζί τους θες να πέσεις σε βαθύ ύπνο ή στον καναπέ του ψυχαναλυτή. Ή και στα δύο ταυτόχρονα.

Οι "εξαντλητικοί" άνθρωποι δεν είναι εκείνοι που σου αφήνουν το άδειο μπουκάλι στο ψυγείο (το έχουμε δει και αυτό) αλλά αυτοί που ανοίγουν το δεύτερο σου μπουκάλι χωρίς να έχουν τελειώσει το πρώτο. Συχνά νομίζω πως το κάνουν από αφηρημάδα. Αλλά τείνω να πιστέψω πως δεν είναι αυτός ο λόγος. Μάλλον είναι από την όρεξη τους για το καινούριο. Και το φόβο του αλλοιωμένου. Αλλά πόσο πια να έχει χαλάσει ένα γάλα 3 ημερών; Στην εποχή μας η παστερίωση κάνει θαύματα.