bliss

του y.

Κάποιο πολύ πρωινό πουλί, ο αέρας που χτυπάει τα μανταλάκια στα σκοινιά του απλώματος, ο ελαφρύς χτύπος στο καλοριφέρ επειδή άναψε ο λέβητας, η ρυθμική ανάσα. Μέσα σε όλα τα τρεξίματα, τις αναμονές στα χωλ κλπ δεν είχα καταλάβει πως εκεί είναι που θέλω να είμαι.

καλή χρονιά σε όλους και να βρούμε το μέρος μας.

inner monologue endangered

with Britain home to four million blogs, the inner monologue is in peril, argues M. Hyde.

I seemingly stopped writing a few weeks ago - in reality much longer than that. Is this why my inner rambling has swelled up and become suffocating? I would like it to be extinct.

a shallow evaluation of yrs passed

5 years, 5 boys, 3 flatmates, 2 counsellors, a few good friends, many more acquaintances. 4 flats, w6, sw1, n7, nw8. 2 part-time jobs, 1 full-time, 3pcs, 4 cameras, 930 photos on flickr, 11,000 on cds, 223 books (half of which barely read, 1/4 barely touched), same number of recycling bags, some tetras of music/films/Lost/Scrubs, 10 series of Never Mind The Buzzcocks and Have I Got News For you?, 1 recording, a few vinyls, 3 next morning pills, 2 parking fines, 3 bday parties, £4000 on tfl, thousands of airmiles but only 1 transatlantic flight, 3 gym subscriptions, 3 magazine subscriptions, 1 and 1/2 phd proposal, 2 blogs, some dozens plays and concerts, 12 conferences, 400 hours in BL, double in friends’ houses, quadruple walking around London, 3 guilty pleasures, 1 ton of hot&sour soup, 550 espressos, 1 million emails, 1 zillion hrs on chat, 1 gazillion hrs looking for “that song”, 55mins of sudoku, 1785mins of pc Taipei, 300hrs of lying awake at night, ??? mins of feeling happy, xⁿ hrs of feeling analytical etc, etc.

still don’t feel the urge to ask why I am here.

a month ago, I found myself seriously considering leaving this island for good. First it was for Berlin, then Spain and Athens as a last resort. The thought only lasted a few hrs, it soon dissolved in my mind; it would be like running away, and I still haven't finished with what it is that I’m doing here.

here’s to 5 more

while you are away

you turn in and you are tired and you leave it on but it feels nice 'cause it keeps me company, keeping company to the other little one, and soon it is yellow, and then deep orange and then I imagine you breathing deeply, you have now fallen asleep.

£40 an hour

to have sb say:

It sounds bleak.

That is a very difficult period for you.

It is a difficult time.

You must feel lonely, then.

Understandable.

and still it doesn’t feel like a waste of time or money.

hmm…

back

after a brief period of self-study she was ready to start anew on a blank page, with nothing but a raised eyebrow as her guide

... almost

(hi!)

όλα έρχονται σε όποιον δεν περιμένει

Αν το μπλογκ ήταν παιδί μου, θα το είχα αφήσει εδώ και καιρό στα σκαλιά κάποιας εκκλησίας ή, όπως σωστά παρατηρήθηκε, κάποιου βιομηχάνου. Το ίδιο ισχύει λίγο πολύ και για τις περισσότερες πρώην αγαπημένες συνήθειές μου. Ακόμα και η τελετουργική ανάγνωση της σαββατιάτικης εφημερίδας περιορίζεται σε μηχανική πράξη, κλεφτά στο λεωφορείο ή στον καναπέ, πηδώντας στα γρήγορα τα πολιτικά, αφήνοντας στην άκρη το ένθετο των βιβλίων, αυτά που πάντα διάβαζα πρώτα. Το γεγονός αυτό δε με προβληματίζει πάντως ιδιαίτερα.

Από τις συνήθειες που τηρώ ευλαβικά φέτος το καλοκαίρι είναι αυτό της απολέπισης. Όχι σε ψυχαναγκαστικό Gattaca στυλ, αλλά σε στυλ spa/ετοιμάζομαι-για-διακοπές/I wanna be all buffed up. Το body scrub έχει ένα ελαφρύ άρωμα αμυγδάλου, μία εκπληκτική μυρωδιά, και κάτι άλλο, μου φτιάχνει τη διάθεση. Παρατηρώ πως στο καπάκι λέει Mediterranean Sensation: almond, olive, pistachio. Αυτοί οι Άγγλοι και η Μεσόγειος, απελπισία…

Διαβάζω ακόμα ένα τεράστιο βιβλίο. Εκτυλίσσεται στην Αλεξάνδρεια, η πόλη παίζει πρωταρχικό ρολό και τον πρώτο καιρό σε κάθε δεύτερη σελίδα αναθεμάτιζα σκεπτόμενη πως θα πρέπει να τρίζουν τα κόκαλα του E. Said στον τάφο με τόσα στερεότυπα. Στην 300^η σελίδα πλέον με έχει συνεπάρει, έχει στιγμές τρομερής διαύγειας και δεν μπορώ χωρίς μερικές σελίδες ημερησίως…

Τέλος, ακούω τη μουσική μου. Αναρωτιέμαι που συσσωρεύτηκαν τόσα GB στο σκληρό, ήταν ένας πλούσιος χειμώνας. Για μέρες άκουγα στο repeat το καλοκαιρινό μου mixed cd από τον D. Mία μέρα, αν ξαναρχίσω να γράφω, πρέπει να γράψω για κείνον, πόσα πολλά μου έχει μάθει, για τις ωραίες βόλτες που κάνουμε και εκείνο το bus ride μέσα στη νύχτα από το Southbank ως το Stoke Newington, ο καθένας με ένα ακουστικό στο αυτί να με ξεναγεί στο όμορφο, μαύρο mp3-όφωνο του, το πιο αλλοπρόσαλλο playlist ever. Λίγο ήθελα να βγάλω ένα κομμάτι χαρτί και να σημειώνω. Το πρόσφατο cd είναι για μας όλους που περιμένουμε. Λέγεται καλοκαιράκι έλααα. Αυτό απαντά knowingly πριτς!

Η διαδικασία είναι σαφώς πολύ χαζή, το να περιμένεις το καλοκαίρι δατ ιζ. Ειδικά όταν έχεις φάει παραπάνω από το μισό, τα μικρά αγοράζουν τις καινούριες σχολικές στολές και το Zara έχει βάλει ήδη τα χειμερινά. Για την ακρίβεια είναι χαζό να περιμένεις το οτιδήποτε: τις διακοπές στο νησί (νησί = όπου κι αν είναι αυτό), την έμπνευση, το motivation, πράγματα να συμβούν, ανθρώπους να έρθουν. Το ήξερα αλλά το κατάλαβα καλύτερα γυρνώντας από την Αντίπαρο στις αρχές του προηγούμενου μήνα. Λίγες μέρες μετά, με το ελαφρύ μου μαύρισμα και τα πέδιλα σε πείσμα της βροχής συνειδητοποίησα πως τελούσα εν ταραχή, κυρίως ψυχολογική. Προσπαθούσα να διαβάσω το πάτερν των πραγμάτων: περίμενα το καλοκαίρι και αυτό μου έφερε ακόμα μια φωτογραφία αγοριού που το πήρε ο ύπνος μπρούμυτα στην αμμουδιά; Άλλο ένα καλοκαίρι που ίσως η Αντίπαρος αποδειχθεί το νησί του προαναγγελθέντος (ερωτικού) τίποτα; Τα πράγματα επαναλαμβάνονται; Είναι γενετικώς αδύνατο να είμαστε ειλικρινείς στα ξεκινήματα; Εγώ κάνω κύκλους; Κουταμάρες. Δεν υπάρχει πάτερν, παρά μόνο στη συμπεριφορά μου. Οπότε το άφησα κι αυτό και σταμάτησα να περιμένω. Από τότε περνώ καλά. Ανυπομονώ μόνο λίγο για τη θάλασσα, μόνο αυτό.

Σταματώ να περιμένω. Και πηγαίνω εγώ. Αγκαλιές, φιλιά και λέξεις θα είναι επίσης εκεί αλλά από μόνα τους.

Και τα δύο μέλη του παρόντος μπλογκ έφυγαν πριν λίγες μέρες και θα γυρίσουν λίγο πριν το Σεπτέμβρη. Αθήνα, Αργοσαρωνικός, Κυκλάδες, λίγη από δυτική Ελλάδα.
Ελπίζω να είναι όμορφα, όπως όταν είμαστε μικροί και είμαστε jedis, quand on s'électrocutait souvent lorsqu’on s’embrassait un peu trop longtemps.

Dionysos - Song for Jedi.mp3

heart on my sleeve

αυτό το σαβ/κο θα καθάριζα 80 giga μουσικής από το σκληρό. ίσως να μου πάρει πολύ περισσότερο, από τη μία έχω κολλήσει εδώ:



πόσο μου αρέσει γμτ...

My care, my coat
Leave on a high note
There's nowhere to go but on

Ακούω μόνο walkman

Την Tracey Τhorn την αγαπώ πολύ. Πολλές φορές τη σκέφτομαι να τραγουδάει κομμάτια τζαζ και πράγματα άλλα, πολύ διαφορετικά. Τους Everything But The Girl τους έμαθα με καθυστέρηση, στα 19, με το Walking Wounded αλλά μετά από αυτό, το Eden, το Idlewild και το Language of Life που έπεσαν στα χέρια μου τα έλιωσα. Τους στίχους του Walking Wounded μπορούσα και ίσως μπορώ ακόμα να τους απαγγείλω από την ανάποδη (όχι, δεν κρύβουν κανένα σατανικό μήνυμα). Αντιθέτως, τον τελευταίο της σόλο δίσκο δυστυχώς δεν μπόρεσα, κι ας είχε τόσες αναφορές στην αγαπημένη μου πόλη, δοκίμασα να τον ακούσω δυο φορές, πάντα ήμουν αφηρημένη, ξεκίναγα να κάνω άλλα πράγματα, μου φαινόταν λίγο κενός, αναπολούσα το drum'n'bass του Walking Wounded, αν την ήθελα σε κάτι «μοντέρνο», την προτιμούσα εκεί.

Μήπως αλλάξω γνώμη, την έβαλα στο mp3 player πριν 2 μήνες και χθες στο λεωφορείο έπεσα πάλι, χωρίς να το θέλω, πάνω της, συγκεκριμένα στο grand canyon (το οποίο για κάποιο λόγο εμφανίζεται πρώτο στο playlist). Για λίγο σκέφτηκα πως οι στίχοι του ίσως να έκαναν μια ωραία εισαγωγή για ποστ

(I think you've come home
Open up the door and step inside
So many people who feel the way you do
Their sweetest dreams have always been denied
Lock the past into a box and throw away the key
And leave behind those days of endless night
Everyone is waiting
Everyone is here
Step out of the woods into the light)

αλλά γρήγορα το πήδηξα πάλι και πήγα στο πιο πάνω κομμάτι και μετά πιο πάνω ακόμα. Χαζεύοντας τους τίτλους στο mp3 player παρατήρησα πως εκτός από εντελώς άσχετοι μεταξύ τους, δεν είναι καθόλου αντιπροσωπευτικοί του τι ακούω αυτόν τον καιρό. Ακόμα πως είναι φουλ γυναίκες. Αυτό για κάποιο λόγο μου αρεσε. Από τα 91 κομμάτια, μόνο 2 ξώφαλτσα αντρών που και τα δύο αναφέρονται σε γυναίκες, το Alice του Tom Waits και αυτό του Ray Charles. Στα υπόλοιπα, το τελευταίο cd της Bjork, δύο δίσκοι της Camille, ένας Dianne Reeves, το τελευταίο των Cocorosie, Feist, Joan As Police Woman, ένα μελό της Βάνου που νομίζω πως κατέβασα από τον τουρίστα, ένα μελό της Τανάγρη και ένα της Πασπαλά που λατρεύω.

Paspala - Zw edw.MP3

Ακούγοντας το, κλείνω τα μάτια μου και περπατώ στη ζεστή άσφαλτο κάτω από τα χνούδια που ξερνάν οι λεύκες στο Φάληρο. Θα ήταν ωραία να το ακούσω μόλις φτάσω στην Αθήνα αλλά με τόση ζέστη και φασαρία και σκόνη, σίγουρα θα χάσω κάθε διάθεση. Ας το ακούω μόνο στο Λονδίνο και να αναπολώ.

Εκεί στην Πασπαλά ήρθε και έκατσε δίπλα μου ένα μικρό κορίτσι, 9 ή 10 χρονών που μάλλον γυρνούσε από το σχολείο. Για λίγο έκανα να φανταστώ πως ήταν εγώ μικρή αλλά ξανακοιτώντας το συνειδητοποίησα πως ήταν μάλλον απίθανο. Δεν ήταν αρκετά ξανθό και παραήταν φρόνιμο, ήρεμο και με μία κοτσίδα τόσο καλοχτενισμένη. Εγώ πάλι μικρή, γυρνούσα σπίτι τα μεσημέρια σκοτωμένη και με τα κοτσίδια μου ανάκατα, μου ήταν αδύνατο μετά τα παιχνίδια να φορέσω το κοκκαλάκι μου έστω και μια φορά σωστά, πάντα ανάποδα. Σε 2 λεπτά η μικρή δίπλα μου είχε βγάλει και το δικό της walkman, μικρό και πολύ σινιέ, σαφώς καλύτερο από το δικό μου … πώς θα μπορούσε να'ναι αλλιώς άλλωστε; Βέβαια το λεωφορείο έκανε 3 στάσεις μέχρι να ξεμπλέξει το κουβαράκι με το καλώδιο των ακουστικών της θυμίζοντας μου έτσι αυτό το ποστ του Thas. Όταν πια τα κατάφερε, δεν ξέρω τι άκουγε, σε όλη όμως την υπόλοιπη διαδρομή κουνούσε το κεφάλι της ρυθμικά και ψέλλιζε κάτι λόγια.

this noon

ψιχάλιζε σε όλο το δρόμο, ίσα που πρόλαβα να περάσω την πόρτα του σπιτιού μου προτού μουσκευτεί η εφημερίδα και το πακέτο από το ταχυδρομείο. μετά μεγάλο μπουμπουνητό και η καταιγίδα άρχισε, έτρεξα και κατέβασα τα παράθυρα, τα κεριά, το router στο περβάζι είχαν ήδη βραχεί.

μέσα έπαιζε δυνατά αυτό:



bliss....

:-)

σιωπηλή μουσική, ηχηρή μοναξιά

πολύ αργά χθες τη νύχτα, ο Τ. γρατζούνιζε στην κιθάρα ξανά και ξανά το ρεφρέν αυτού του κομματιού.

Dimos Moutsis - Enexyro - 08 - Walkman.mp3

δεν ξέρω αν ήταν όλη η ξένη μουσική που ακούγαμε από το μεσημέρι ή η ποσότητα βότκας στο αίμα αλλά για αρκετή ώρα δεν ήξερα αν όντως δεν είχα ξανακούσει αυτό το κομμάτι ή απλώς είχε περάσει τόσος καιρός από την τελευταία φορά που το είχα σχεδόν ξεχάσει...

βάζοντας το στην πραγματικότητα μου, σήμερα, θα έλεγα πως ηχηρή είναι η μουσική και σιωπηλή η μοναξιά.




Ωχ αμάν, αμάν
Και ως πότε τούτη η άμυνα και ως που θα μας βγάλει
Ακούω μόνο το mp3 player....

despiste

χθες έφυγα απο το ΑΤΜ αφού πήρα πίσω την κάρτα μου αφήνοντας όμως τις £50 εκεί.
σήμερα άφησα την κάρτα απεριορίστων διαδρομών και αυτή της δουλειάς στο λεωφορείο καθώς βοηθούσα την Ο. να βρει κάτι.
αγνοείται η τύχη του diary από προχτές.

στο ΑΤΜ με έσωσε κάποιος που περπατούσε από πίσω μου.
στο λεωφορείο ο απο μηχανής ελεγκτής, ο πρώτος που βλέπω στα 5 χρόνια εδώ.
το diary μάλλον το γκάντεμιασα με ένα προηγούμενο ποστ.

εντάξει, είναι θέμα χρόνου. για να συμβεί το χειρότερο.
ή το καλύτερο.

sunday

Προσπαθώντας να ακούσω το Volta. Προσπαθώ αλλά, ίσως να φταίει η μέρα, μου φέρνει σχεδόν πονοκέφαλο. Φαίνεται τελικά πως από την Björk θα μου αρέσουν πάντα τραγούδια αποσπασματικά, τραγούδια που μετά από καιρό κάποιος θα μου ξανασυστήσει σε ένα "mixed tape", σε μία κουβέντα, σε ένα μεθυσμένο βράδυ και που έτσι θα μπορώ να συνδέσω με κάτι ουσιαστικότερο.

Το πρωί λιακάδα εκτυφλωτική, δυνατή βοή μηχανής από τα μπροστινά παράθυρα, σαν ένα τεράστιο στεγνωτήριο ρούχων, ο απέναντι μαζεύει τα ξερά φύλλα από την πυλωτή του, την είσοδο, τον κήπο. Τα δικά μας φύλλα, μαζί με τα ζωντανά άνθη που έριξε η βροχή ακόμα συσσωρεύονται και μπερδεύονται στα πόδια μου.

Με την Α. στο ντεμέκ Spanish Film Festival στο Curzon Mayfair το μεσημέρι. Πόσο τη βαριέμαι αυτή την περιοχή: ήσυχη σαν νεκροτομείο, μόνο με υπηρετικό προσωπικό και οδηγούς να κυκλοφορούν. Το σινεμά έχει ένα 70s feel, η ταινία μας αρέσει πολύ, so tongue-in-cheek, αλλά το τέλος μας τα χαλάει λίγο, όπως συνήθως σε τέτοιου είδους ταινίες. Βγαίνοντας σκέφτομαι αυτόν που μου έμαθε τον Álex de la Iglesia, μαζί του είδα το Día de la bestia και χάρις σε αυτόν το 800 Balas. Πίστευα πως θα ήταν ο μόνος άνθρωπος που έχω πληγώσει στη ζωή εν γνώσει μου, αυτές τις μέρες που συνειδητοποιώ πως έκανα λάθος, τον σκέφτομαι συχνά και για άλλη μία φορά το μετανιώνω. Δεν μπορώ να αποδεχτώ την απερισκεψία μου. Πώς κάποιος μπορεί να γίνεται τόσο ανόητα σκληρός καμιά φορά; Και πώς να αποδεχτείς ότι δεν μπορεί να διορθώσεις το λάθος σου;

Στη Grosvenor Square, έξω από την αμερικάνικη πρεσβεία, φωτιά σε έναν κάδο. Περπατάμε όλο το κέντρο. Μετά πολλών κόπων, αποκτώ την πιο χαζή φούστα όλων των εποχών.

Το βράδυ μιλώντας στο τηλ., παίζω με μία κάψουλα βαλεριάνας που με καλοσύνη κάποιος μου έδωσε για να κοιμηθώ κάποιο από αυτά τα βράδια καλύτερα, βλακωδώς την σπάω, το γραφείο και κυρίως το λάπτοπ γεμίζει γκρι σκόνη. Το λάπτοπ μου παίρνει βαθιές ανάσες και χαλαρώνει…

[κάποιος είπε το Dull flame of desire, εγώ λέω το Pneumonia (get over the sorrow, girl) ή το My juvenile... χμ, δεν ξέρω... δεν ανεβάζω τίποτα. Back to jazz. Cannonball! yeah]

slow not

You know it's been a slow year when you are queuing in a stationer's in May to buy a diary, says Michael Holden.




of course, I bought mine online on January 10th and the year has been fast. Too fast. In the outside at least...



rambling, I got rambling all on my mind...

studying maps of worlds already gone...

(επετειακόν και ουχί πένθιμον)

... there is a moment which follows pride in the boundless extension of the territories we have conquered, and the melancholy and relief of knowing we shall soon give up any thought of knowing and understanding them.

(I. Calvino, p.5)

given up

it never rains (wk 13)

Μία τρελή εβδομάδα, λίγος ύπνος, ακόμα λιγότερο σπίτι, ό,τι έχει συμβεί σαν αποσπασματικές εικόνες της ζωής ενός άλλου. 58 Μ κείμενο, περί τις 300,000 λέξεις που διαβάζω ξανά και ξανά και παραλείψεις αναδύονται σε κάθε ανάγνωση. απογοήτευση που δε βοηθάει τα μαύρα πρωινά μέσα στην εβδομάδα, μαύρα σαν να ήρθε η συντέλεια, από σήμερα όμως ήλιος, σκόνη παντού, στο σπίτι οικοδομή και νέος κήπος, στη δουλειά κατεδάφιση, οι εργάτες να σφυρίζουν πονηρά και εδώ και εκεί, συνεννοημένοι είναι; ένας τύπος μέσα στη βροχή κινείται στη Μόρτιμερ με segway, αυθόρμητη αντίδραση "θέλω και εγώ", μήπως να έπαιρνα το ποδήλατο τελικά; βιβλιοθήκη πηγαινέλα, χωρίς στάση για καφέ καθότι το πορτοφόλι σε λάθος τσάντα, οπότε ίνσταντ καπουτσίνο στο γραφείο, μπλιαχ. marylebone, ευεργετικό το πρωινό περπάτημα μέσα στην βροχή, ουρές έξω από την κινέζικη πρεσβεία, όλοι νυσταγμένοι, μερικοί με μούρες μέχρι το πάτωμα, απέναντι καθιστική διαμαρτυρία οι falun gong. η ο. ψάχνει για δουλειά, το άγχος στο σπίτι μπορείς σχεδόν να το αναπνεύσεις, ο ε. πέφτει με τη μηχανή, με ενοχλεί που δεν μπορώ να βοηθήσω, ελπίζω οι διακοπές να τους κάνουν καλό.

μεσημεριανό στη wardour, στο γραφείο, όρθια ή καθόλου. πλέον ούτε να παραγγείλω δεν μπορώ στα γαλλικά, τι θα κάνω για αυτό; τα βράδια περνάν εξίσου σύντομα, μία καλή ιδέα και καλή σκηνική δουλειά αλλά δυστυχώς κακή παράσταση, ένα οκ έργο και ένα πολύ καλό. Στην έξοδο του ICA, μια γλυκιά κοπέλα από το radio 1 ρωτάει πώς μας φάνηκε η ταινία, ακούω τον ν. να την αναλύει συνοπτικά και εύστοχα, κάτι λέει για εμανσιπέησιον και τον κάνω χάζι, πώς άλλαξαν οι ρόλοι; Μαζί με το μίνι ντισκ της παρατηρώ στο πέτο της φορά μία κονκάρδα, Joan as policewoman αναρωτιέμαι τι να’ ναι αυτό, το επόμενο βράδυ με περιμένει ένα σιντί στο ταχυδρομείο με όλο της το άλμπουμ. μου αρέσει αυτή η σύμπτωση. (universe, I now want a million dollars). Τα καλύτερα δώρα είναι τα μεθεόρτια, αυτό ήταν το τρίτο σιντί που έλαβα μέσω ταχυδρομείου για τα γενέθλια μου αυτή την εβδομάδα, τα πρώτα δύο μεγάλη ευχάριστη έκπληξη, το τρίτο, το handmade που το περίμενα, να ξεκινάει με αυτό, how appropriate, huh?. Παρασκευή βράδυ λουκούλλειο τσάμπα δείπνο – δώρο γενεθλίων κι αυτό, 8ημερο εορταστικών εκδηλώσεων το καταντήσαμε αλλά γουστάρω, στο Kilburn με την Α., ο σερβιτόρος της κολλάει, τη ρωτάει αν τον θέλει για επιδόρπιο, αυτή δεν ακούει καλά και με την αγγλική της ευγένεια του λέει πως μάλλον ναι, θα του πει αργότερα. μόλις καταλαβαίνει τι ακριβώς έγινε, κοκκινίζει και καρφώνει τα μάτια στο τραπεζομάντιλο κάθε φορά που εκείνος περνάει από δίπλα μας. είναι σαν να τρώω με μια 12χρονη, έχει τόση πλάκα.

γλυκό εννοείται πως μετά από αυτό δε τρώμε αλλά πίνουμε καφέ που με κρατά ξύπνια ως τις 4, ακούω όλα τα καινούρια μου σιντί ξανά και ξανά και καταλαβαίνω πως οι στιγμιαίες μαυρίλες με κάνουν συχνά να ξεχνάω πως στο παρόν είμαι πραγματικά τόσο τυχερή. θενξ

bad milk

Σκεφτόμουν πάλι εκείνους τους ανθρώπους που σου απορροφούν ενίοτε όλη την ενέργεια. Δεν το θέλουν και δεν το θέλεις ούτε και εσύ αλλά κάτι οι συνθήκες, κάτι η μεγάλη αδυναμία που τους έχεις, μετά από λίγη συναναστροφή μαζί τους, αισθάνεσαι εξαντλημένος και κενός. Ίσως φταίει πως προσπαθείς πάρα πολύ να τους ακούσεις με προσοχή, ίσως το ότι ζητούν συνεχώς κάτι, το σίγουρο είναι πως μετά από οποιαδήποτε συναλλαγή μαζί τους θες να πέσεις σε βαθύ ύπνο ή στον καναπέ του ψυχαναλυτή. Ή και στα δύο ταυτόχρονα.

Οι "εξαντλητικοί" άνθρωποι δεν είναι εκείνοι που σου αφήνουν το άδειο μπουκάλι στο ψυγείο (το έχουμε δει και αυτό) αλλά αυτοί που ανοίγουν το δεύτερο σου μπουκάλι χωρίς να έχουν τελειώσει το πρώτο. Συχνά νομίζω πως το κάνουν από αφηρημάδα. Αλλά τείνω να πιστέψω πως δεν είναι αυτός ο λόγος. Μάλλον είναι από την όρεξη τους για το καινούριο. Και το φόβο του αλλοιωμένου. Αλλά πόσο πια να έχει χαλάσει ένα γάλα 3 ημερών; Στην εποχή μας η παστερίωση κάνει θαύματα.